Kalk ey bağrı yanık er, kalk ey sabrın ereni!
Ümmet hayırla anmaz, haktan geri duranı.
Yaran derin olsa da, o yara bir nişandır,
Sırtını Hakk’a yasla, zafer ancak Hak’tandır.
Toprağa düşen tohum, yarıp çıksın göğsünü!
Asırlar feryat eder, duysun görsün özünü!
Rüzgâr vursa ne çıkar, her kış bir diriliştir,
Hakk’a adanan canlar, vuslata erişmiştir.
Küfrün kara bağrına çakıl şimşek oluver,
Yıkılsın bendin suru, nehirler ol akıver.
Zulmün ördüğü duvar, devrilsin bundan sebep!
Düşse de sancaktarlar, yüzün fethe dönsün hep.
Boyun bükme gölgeye, sönmez nûra sevdalan,
Yansın mâsiva bağlar, kül olsun her bir yalan!
Ey beşerin ümidi, ey tevhîdin gür sesi,
Dâvânla soluk alsın yeryüzünün nefesi!
Sinede ışıldayan o sönmez îmânınla,
Sarsılsın sağır dünyâ her bir haykırışınla.
Durmak nedir bilmeden, yürümeli ileri,
Bil ki tarih yazıyor diz çökmeyen erleri.
Vakit umut vaktidir, yeis sana ar gelir,
Kuşanınca dâvâyı, koca dünyâ dar gelir.
Çürüme çoraklarda, köklerin derinleşsin,
Göğe uzansın gövden, ümmete meyve versin.
Zulmetin zindanını nurumuzla yakarız,
Kıyam bir meşaledir, eğilmez hiç başımız!
Zulüm çelikten zırhla kuşatsa da çağları,
Bizim sapan taşımız yıkar mermer dağları.
Bâtıl bir köpük gibi söner gider kahırla,
Hakikat mühürlenir senin her gözyaşınla.
Lafzın kılıçtan keskin, fikrin deryadan derin,
Öyle bir tekbir getir, yedi iklim titresin!
Kırılsın çelik kollar, bükülmesin bileğin,
Kuşatsın bütün mülkü, o mukaddes dileğin!
Diz çökmedi bu nesil, çökmeyecek bilesin,
Yeter ki bırakmayıp, sancağı yükseltesin!
Ne gece baki kalır, ne zulüm ebedîdir,
Adaletle gelen nûr, bu çağın rehberidir.
Her damla alın teri, mahşerde bir değerdir,
Hakk’a sadık kalanlar, cennette beraberdir.
